Sidebar

21
Παρ, Σεπ

Γενετική
Typography

Κομβικό σημείο για το αν θα γίνει κάποιος παχύσαρκος ή όχι, φαίνεται να είναι ο τρόπος με τον οποίο ο οργανισμός του αφομοιώνει τους υδατάνθρακες.

«Ηθικός αυτουργός» της διαδικασίας είναι το γονίδιο AMY1. Αν το διαθέτουμε σε περισσότερα «αντίγραφα» στο σώμα, μάλλον μπορούμε να ανασάνουμε βαθιά, καθώς ο κίνδυνος παχυσαρκίας ελαχιστοποιείται, όσο τα γονίδια αυτά πολλαπλασιάζονται.

 

 

Το AMY 1 είναι υπεύθυνο για ένα ένζυμο του σάλιου το οποίο «επεξεργάζεται» το άμυλο, από τη στιγμή που θα καταπιούμε τη μπουκιά μας. Η διαδικασία που ξεκινάει στο στόμα καταλήγει στο στομάχι και έχει τη σημασία της, καθώς το άμυλο είναι ένας τύπος υδατάνθρακα.

Συνήθως οι άνθρωποι έχουν δυο αντίγραφα από το …επίμαχο γονίδιο, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο, μπορεί ο αριθμός να ποικίλει. Ιατρικές έρευνες σε νοσοκομεία και ερευνητικά κέντρα σε Γαλλία, Σιγκαπούρη, Σουηδία και Ηνωμένο Βασίλειο έδειξαν ότι όσο μικρότερο αριθμό από τα γονίδια αυτά διαθέτει κανείς, τόσο περισσότερο τον απειλεί η παχυσαρκία.

Για την ακρίβεια, οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι λιγότερα από τέσσερα αντίγραφα του γονιδίου συνεπάγεται οκταπλάσιο κίνδυνο να νοσήσει κάποιος με παχυσαρκία, σε σχέση με αυτόν που διαθέτει στο σώμα του εννέα αντίγραφα.

Για κάθε επιπλέον αντίγραφο του AMY1, οι πιθανότητες παχυσαρκίας μειώνονται κατά 20%.

Σχολιάζοντας την έρευνα που δημοσιεύτηκε στο «Nature Genetics», ο δρ Philippe Froguel από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Imperial College London, σημείωσε ότι πρόκειται για μια μελέτη με μεγάλη αξία, καθώς αποκαλύπτει πως η αφομοίωση του αμύλου στο στομάχι και στη διαδικασία της πέψης μπορεί να καταδείξει τον κίνδυνο για την εμφάνιση παχυσαρκίας.

Μάλιστα, τόνισε ότι πλέον ερευνάται αν η βελτίωση της πέψης του αμύλου με υποβοήθουμενο φαρμακευτικά ή διαιτολογικά τρόπο, μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια βάρους ή ακόμα και να λειτουργήσει αποτρεπτικά για την ανάπτυξη παχυσαρκίας.

Άλλοι ερευνητές τόνισαν ότι η αξία της έρευνας έγκειται στο γεγονός ότι δεν εστιάζει στη διαδικασία που συντελείται στον εγκέφαλο, αλλά σε αυτή που συμβαίνει οργανικά και ως εκ τούτου είναι πιο εύκολο να εντοπιστεί.